دانشگاه اصفهان نشریه پژوهش های زبان شناسی 2322-3413 4 7 2012 11 21 Clause structure in Persian: a role and reference grammar analysis بررسی ساخت بند زبان فارسی بر اساس دستور نقش و ارجاع 51 66 17234 FA والی رضایی استادیار زبان شناسی دانشگاه اصفهان مژگان نیسانی دانشجوی دکتری زبانشناسی دانشگاه اصفهان Journal Article 2016 06 14 This paper studies clause structure in Persian within the framework of Role and Reference Grammar (RRG). This theory deals with the interaction of syntax, semantics and pragmatics in grammatical systems and believes that understanding grammatical structure can only be possible through considering semantic and pragmatic functions of language. This theory uses a concept of the layered structure of the clause that is different from the other syntactic approaches in that it is based on two fundamental contrasts: the contrast between the predicate and its arguments, and the contrast between arguments and non-arguments. The functional elements or operators have separate projection in this theory. Information structure is also explored for the clauses. The interpretation of information structure in RRG, to a large extent, originates from Lambrecht (1994). There are two aspects for information structure which are related to one another. Eventually, the semantic to syntax and the syntax to semantic linking are shown in the linking part of this grammar. In fact the relationship between the three modules of syntax, semantics and pragmatics are formally indicated in this component of RRG. This paper explores the layered structure of simple sentences in Persian. It was demonstrated that the layered structure of the clause proposed in RRG works for Persian as well. این جستار در پی آن است که ساخت بند در زبان فارسی را در چهارچوب دستور نقش و ارجاع مورد بررسی قرار دهد. این نظریه دستوری به تعامل نحو، معناشناسی و کاربردشناسی در نظام‌های دستوری توجه ویژه‌ای دارد. ساخت نحوی بند در این نظریه بر پایه دو تقابل، شامل تقابل میان محمول و موضوع و تقابل میان موضوع و غیر موضوع استوار است. ساخت منطقی با توجه به مفاهیم طبقه فعلی، بازنمایی‌های معنایی و نقش‌های معنایی شکل می‌گیرد. عناصر نقشی جمله از طریق فرافکنی عملگر که ساخت بند را توصیف می‌کند، بازنمایی می‌شود و بنابراین یک فرافکنی جدا در این دستور است. در این نوشتار ساخت نحوی جمله‌های ساده زبان فارسی بر اساس ساخت لایه‌ای بند به دست داده می‌شود و نحوه اتصال این ساخت با ساخت معنایی بندها و تاثیر عوامل کاربردشناختی نشان داده خواهد شد. در واقع، روابط موجود بین سه حوزه نحو، معناشناسی و کاربردشناسی در جمله‌های ساده زبان فارسی در چارچوب نظریه دستوری مذکور تبیین می‌گردد و نشان داده می‌شود که این نظریه  نقشگرا توانایی تبیین مسائل دستوری زبان فارسی را دارد. https://jrl.ui.ac.ir/article_17234_072a6c0ed1514ee07880ad73117059ac.pdf