نوع مقاله : مقاله پژوهشی
چکیده
پژوهش حاضر به بررسی فرآیند همگونی همخوانها در زبان فارسی میپردازد و برای نخستین بار آن را در چارچوب نظریۀ هندسۀ مشخصهها توضیح میدهد. این پژوهش همگونی همخوانها را در زبان فارسی از دیدگاه گرهها، فضاها و انواع همگونیها که در فرآیند همگونی دخیل هستند، تحلیل کرده است. نتایج نشان میدهد که همگونی همخوان با همخوان در زبان فارسی به گرههای واجگاه همخوان، واکه و مشخصههای پایانی حساس است. همچنین بالاترین فضایی که در آن همگونی همخوان با همخوان صورت میگیرد، گرههای خیشومی و به طور قطع کناری است. در رابطه با نوع همگونی، هر سه نوع همگونی در قواعد همگونی همخوان با همخوان زبان فارسی دیده میشود. یافتههای همگونی در زبان فارسی مدعای هندسۀ مشخصهها را تأیید میکند. این مقاله همچنین استدلال میکند که گره کناری باید جزئی از گره ریشه قرار گیرد و گره ملازی نیز باید در گره بدنهای مفروض شود و این دو در واقع دو پیامد مهم در رابطه با نوع و جایگاه گرهها در هندسۀ مشخصهها است.
اصل مقاله
|
پینوشتها: |
1- برگردان این واژه در واژهنامههای تخصصی زبانشناسی "واکه" است که فرقی با برگردان vowel ندارد. از اینرو در این مقاله برگردان "واکهگون" پیشنهاد شده است.
2- در شکل 1، سلسلهمراتب واکهگونها به دلیل وجود گره واکهای که در سلسلهمراتب همخوانها بیانگر فراگوییفرعی است، آورده شده است.
3- به دلیل محدودیت حجم مقاله، پژوهشهای پیش از سال 2000 مورد بررسی قرار نگرفت.
)