چکیده
در مقام بررسیهای نوپای گویششناسی رایانشی، دادههای زبان مازندرانی -مستخرج از طرح ملّی اطلس زبانی ایران- با اعمال الگوریتم لِوِنشتین کاوش، و منطقههای گویشی در دامنۀ شمالی رشته کوههای البرز مکانیابی شده است. در این مقاله کوشیدهایم با واکاوی دادهها به روش تحلیل بسامد واکه، ضمن تشخیص متغیّرهای آواییِ مسبّب تفاوتهای گویشی منطقهای، پایایی و اعتبار یافتههای گویشسنجی را بیازماییم؛ پژوهش حاضر، مبتنی بر روش توصیفی همزمانی و به لحاظ دادگان میدانی است. موادّ زبانی متشکل از 113 مصاحبه است. میانگین سِنّی گویشوران 42 سال، متوسّط سواد آنها در حدّ آموزش ابتدایی و 34% آنها زن بودند. نقشههای بازنمودی و تفسیری حاصل، ضمن تأیید اعتبار یافتههای پژوهشهای پیشین با آلفای کرنباخ 84/0، تظاهر منطقههای گویشی را پشتیبانی میکند و بیانگر پایایی روش تحقیق و روایی پژوهش است.
کلیدواژهها
)